γράφει ο Δημήτρης Ρατόπουλος

  ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΑΜΕ 

Σαν χθες,  6/12/2008, πέφτει νεκρός 16 χρόνος  από την σφαίρα της  διαφθοράς και της σαπίλας της χώρας μας… επακόλουθο ήταν κάτι τέτοιο να οδηγήσει στο ξέσπασμα και στην οργή του κόσμου.. Δικαιολογημένα λοιπόν όλοι φωνάζαμε, βρίζαμε, χτυπούσαμε, συμπαρασταθήκαμε και αγωνιστήκαμε ώστε να μην αφήσουμε την ψυχή του φίλους μας να πάει χαμένη... ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ…. Άπλα είναι το  θέμα που  με ταλανίζει, για πιο λόγο ξεχάσαμε, γιατί με τα χρόνια επαναπαυόμαστε, ποια είναι η δικαιολογία μας τώρα;;…  Ας  λοιπόν δούμε πόσο όμορφα το παρελθόν παντρεύεται  με το μέλλον… όπως ξεχάσαμε τον Αλέξη τόσο εύκολα ξεχάσαμε και  πολέμους …  πολέμους με χιλιάδες  νεκρούς και ανθρώπους-σαπούνια και  έτσι  τόσο άφοβα υποδεχτήκαμε τους ναζί στην Ελλάδα…  εύλογα κάνεις θα πει «μα ρε φίλε δεν νομίζω ότι ξέχασαν απλά αδιαφορούν »… ΜΠΟΡΕΙ ΑΛΛΑ  ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΝ…