γράφει ο Δημήτρης Χατζηιωαννίδης

ΑΚΡΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ…ΑΚΡΕΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

  Αυτές τις μέρες πραγματοποιείται ο αγώνας των φοιτητών στη Μυτιλήνη με σκοπό να δοθούν δωμάτια εστιών στους φοιτητές που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώνουν ενοίκιο. Πέρσι, είχε γίνει παρόμοια κίνηση και στο τμήμα μας, καταλαμβάνοντας την λέσχη μετά από ψήφισμα της γενικής συνέλευσης. Η συγκεκριμένη κίνηση είχε γίνει στα πλαίσια της απόφασης του Υπουργείου να μην σιτίζονται όλοι οι φοιτητές δωρεάν. Βέβαια τέτοιες αντιδράσεις υπάρχουν πολλές σαν παράδειγμα και θα υπάρξουν στο μέλλον, μιας και οι αποφάσεις που παίρνονται για την παιδεία ολοένα και μειώνουν τους πόρους και τις υπηρεσίες της.
  Υπάρχουν βέβαια και οι αντίθετες απόψεις, είτε από παρατάξεις είτε από τους ίδιους τους πολίτες που συμμερίζονται και υποστηρίζουν τέτοιου είδους ενέργειες. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, τα αρνητικά που προκύπτουν από αυτούς τους αγώνες είναι το παρατεταμένο λουκέτο που μπαίνει στις σχολές και τα παράγωγα του. Πολλά από τα μαθήματα του προγράμματος σπουδών αναβάλλονται, ενώ σε περίπτωση που μία κατάληψη διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα τότε τίθεται σε αμφιβολία ακόμα και η ολοκλήρωση του εξαμήνου. Ένα άλλο αρνητικό που προκύπτει φυσιολογικά  είναι ότι με αυτούς τους αγώνες δεν διεκπεραιώνονται τα προγραμματισμένα μαθήματα. Οπότε το φως της γνώσης και η επεξεργασία της,  μπαίνει σε δεύτερη μοίρα μέχρι το πέρας του εκάστοτε αγώνα. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό, ότι οι παραπάνω λόγοι είναι τα βασικά επιχειρήματα των προσώπων που στέκονται απέναντι σε κινητοποιήσεις όπως αυτή της απεργίας ή της κατάληψης.
  Υπάρχει και ένα άλλο αίτιο που έρχεται να προστεθεί στα παραπάνω επιχειρήματα. Πρόκειται για ένα ερώτημα που λέει «τι κερδίζεις με μία κατάληψη;». Όμως η συγκεκριμένη φράση έχει πολλά κενά και είναι άτοπη.  Πρώτα από όλα όταν μία κυβέρνηση που βγήκε δημοκρατικά στην εξουσία, καταστρέφει και υποβαθμίζει το δημόσιο Πανεπιστήμιο με τέτοιο τρόπο, δημιουργεί πολλές σκοτεινές σκέψεις για τον ρόλο της σε μία χώρα. Μάλιστα, σε ένα άλλο άρθρο στο συγκεκριμένο blog αναφέρονται τα ελάχιστα ποσοστά του συνολικού ΑΕΠ που δίνονται στην παιδεία από την κυβέρνηση της Ελλάδος. Επιπλέον, αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι περιμένουμε ανάπτυξη και έξοδο της χώρας στις αγορές, όταν δεν φροντίζουμε να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος και προσοχή στα Πανεπιστήμια. Καθώς, οι σχολές είναι αυτές όπου θα βγάλουν τους αυριανούς επαγγελματίες να στελεχώσουν την υποτιθέμενη ανεπτυγμένη αγορά. Οι παραπάνω λόγοι λοιπόν, αλλά και η γενικότερη στάση της κυβέρνησης στη παιδεία, δημιουργεί την υποχρέωση για αγώνα και αντίσταση στις βουλές της. Σε αντίθετη περίπτωση, γίνεται συνένοχοι και οι φοιτητές. Γιατί όταν δεν αντιδράς θα έχεις τα ίδια αποτελέσματα ανά την πάροδο του χρόνου, και δεν θα είναι άλλα από τον κατακερματισμό της δωρεάν εκπαίδευσης και την μετατροπή της σε ιδιωτική.
  Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η προετοιμασία ενός αγώνα αντίστασης σε αντιλαϊκές αποφάσεις δεν είναι κάτι ευλογημένο. Ίσα, ίσα που η ύπαρξη της σημαίνει αυτομάτως ότι κάτι δεν πάει καλά. Για αυτό μάλιστα, παραπάνω περιέγραψα και τα αρνητικά σημεία που ελλοχεύει μια τέτοια περίπτωση. Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω στο κείμενο, είναι ότι οι καταλήψεις, οι απεργίες και όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι απόρροια των ακραίων αποφάσεων μιας κυβέρνησης και δεν παρουσιάζονται από ανεγκέφαλους επαναστάτες. Είναι λοιπόν φυσιολογικό στη προσπάθεια να ανατρέψεις μια κατάσταση που έχει φτάσει στα άκρα, να χρειαστείς και τα ανάλογα μέσα. Γιατί, καλώς ή κακώς δεν μπορείς τίποτα να κερδίσεις σε αυτή τη ζωή αν παράλληλα δεν χάσεις κάτι άλλο.