γράφει ο Περικλής Μητσιάλης
Η ανεργία στις μέρες μας είναι ένα σημαντικό πρόβλημα που προέρχεται κατά κύριο λόγο από την μεγάλη οικονομική κρίση που μαστίζει τον τελευταίο καιρό την κοινωνία μας. Αυτό το τεράστιο πρόβλημα ρίχνει κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο των νέων δημιουργώντας τους έτσι μεγάλους προβληματισμούς σχετικά με το μέλλον τους. Έτσι, όλο και περισσότεροι νέοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την χώρα τους για μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.
Στο 12,2% διαμορφώθηκε το ποσοστό της ανεργίας στην Ευρωζώνη στην τελευταία μέτρηση που πραγματοποιήθηκε παραμένοντας αμετάβλητη σε σύγκριση με την προηγούμενη. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα η ανεργία των νέων κάτω των 25 χρόνων έφθασε στο απίστευτο ποσοστό του 57,3% και στην Ισπανία στο 56,5%. Στην Ιταλία το ποσοστό της ανεργίας των νέων ξεπέρασε το 40%, (40,4%), ενώ στην Κύπρο έφθασε το 43,9%. Αυτά τα ποσοστά ανεργίας ίσων να είναι ακόμα μεγαλύτερα αν λάβουμε υπόψιν τα άτομα που κάνουν την στρατιωτική τους θητεία καθώς και τα άτομα που ασχολούνται περιστασιακά κάπου διότι η ουσία της εργασίας είναι να εργαστεί κάποιος και όχι να απασχοληθεί κάπου περιστασιακά. Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς μεγάλος οικονομολόγος υποστηρίζει την άποψη <βάλε έναν άνεργο να ανοίγει τρύπες και έναν άλλον να τις κλείνει>ο Κέυνς λοιπόν πρότεινε την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων θέλοντας έτσι να διατυπώσει ότι αυτές οι δημόσιες δαπάνες μπορεί να ξοδεύονται ως επιδόματα ανεργίας. Αυτή η θεωρία του Κέυνς δεν εφαρμόζεται από καμία κυβέρνηση σε αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε, παρόλα αυτά όλο και μεγαλύτερες οριζόντιες περικοπές γίνονται από αυτές ρίχνοντας έτσι ακόμα περισσότερο το βιωτικό επίπεδο των ανθρώπων.
Εν τέλει καταλήγουμε στο συμπέρασμα πώς η ανεργία παραμένει ως μόνιμη απειλή. H πολιτεία πρέπει να μεριμνήσει κατάλληλα ώστε να εξαλείψει σε όσο μεγαλύτερο βαθμό γίνεται την ανεργία που υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να απασχοληθεί ο νέος περιστασιακά κάπου, αλλά να εργαστεί.Αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα από πιο ουσιώδης λύσεις από την πλευρά των κυβερνήσεων έχοντας ως γνώμονα την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων φτιάχνοντας ένα κράτος πρόνοιας για τούς πολίτες του. Τέλος, μετά από όλα αυτά που διατυπώθηκαν θα μπορούσαμε να πούμε πως το πανεπιστήμιο δεν βγάζει μελλοντικούς επιστήμονες αλλά μελλοντικούς άνεργους.
H μάστιγα της ανεργίας
Στο 12,2% διαμορφώθηκε το ποσοστό της ανεργίας στην Ευρωζώνη στην τελευταία μέτρηση που πραγματοποιήθηκε παραμένοντας αμετάβλητη σε σύγκριση με την προηγούμενη. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα η ανεργία των νέων κάτω των 25 χρόνων έφθασε στο απίστευτο ποσοστό του 57,3% και στην Ισπανία στο 56,5%. Στην Ιταλία το ποσοστό της ανεργίας των νέων ξεπέρασε το 40%, (40,4%), ενώ στην Κύπρο έφθασε το 43,9%. Αυτά τα ποσοστά ανεργίας ίσων να είναι ακόμα μεγαλύτερα αν λάβουμε υπόψιν τα άτομα που κάνουν την στρατιωτική τους θητεία καθώς και τα άτομα που ασχολούνται περιστασιακά κάπου διότι η ουσία της εργασίας είναι να εργαστεί κάποιος και όχι να απασχοληθεί κάπου περιστασιακά. Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς μεγάλος οικονομολόγος υποστηρίζει την άποψη <βάλε έναν άνεργο να ανοίγει τρύπες και έναν άλλον να τις κλείνει>ο Κέυνς λοιπόν πρότεινε την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων θέλοντας έτσι να διατυπώσει ότι αυτές οι δημόσιες δαπάνες μπορεί να ξοδεύονται ως επιδόματα ανεργίας. Αυτή η θεωρία του Κέυνς δεν εφαρμόζεται από καμία κυβέρνηση σε αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε, παρόλα αυτά όλο και μεγαλύτερες οριζόντιες περικοπές γίνονται από αυτές ρίχνοντας έτσι ακόμα περισσότερο το βιωτικό επίπεδο των ανθρώπων.
Εν τέλει καταλήγουμε στο συμπέρασμα πώς η ανεργία παραμένει ως μόνιμη απειλή. H πολιτεία πρέπει να μεριμνήσει κατάλληλα ώστε να εξαλείψει σε όσο μεγαλύτερο βαθμό γίνεται την ανεργία που υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να απασχοληθεί ο νέος περιστασιακά κάπου, αλλά να εργαστεί.Αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσα από πιο ουσιώδης λύσεις από την πλευρά των κυβερνήσεων έχοντας ως γνώμονα την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων φτιάχνοντας ένα κράτος πρόνοιας για τούς πολίτες του. Τέλος, μετά από όλα αυτά που διατυπώθηκαν θα μπορούσαμε να πούμε πως το πανεπιστήμιο δεν βγάζει μελλοντικούς επιστήμονες αλλά μελλοντικούς άνεργους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου