γράφει ο Απόστολος Μισαηλίδης

Το παράπονό μου από το Ελληνικό Πανεπιστήμιο

Συγκρίνοντας την πραγματικότητα του Ελληνικού Πανεπιστημίου σε σχέση με τα ξένα, αναφέρομαι κυρίως σε αυτά της Αμερικής και της Αγγλίας, συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν πολλές σημαντικές διαφορές. Δεν θα τις αναλύσω όλες βέβαια, αλλά θα σταθώ σε αυτές που προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντικές.

Το μεγαλύτερο παράπονό μου από το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι ότι δεν παρέχει πολλές ευκαιρίες ολοκληρωμένης ανάπτυξης της προσωπικότητας των φοιτητών. Και εξηγούμαι: ολοκληρωμένη ανάπτυξη προσωπικότητας είναι όχι μόνο η πνευματική μόρφωση, αλλά και η ψυχική και σωματική καλλιέργεια. Ναι οκ υπάρχουν οι αθλητικές ομάδες του Πανεπιστημίου και από όσο γνωρίζω, υπήρχε και θεατρική ομάδα. Συγκρίνοντας τα παραπάνω με την πραγματικότητα του ξένου Πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι ότι είμαστε πολύ πίσω. Στην Αμερική για παράδειγμα, τα email των φοιτητών βομβαρδίζονται καθημερινά από ευκαιρίες πχ, από ομίλους που στοχεύουν να καλλιεργήσουν την επιχειρηματικότητα των νέων, από ομίλους που αφορούν την τέχνη κλπ. Το θεωρώ πάρα πολύ σωστό να συμμετάσχει κάποιος σε δραστηριότητες εκτός των μαθημάτων. Στο δικό μας Πανεπιστήμιο, υπάρχουν ελάχιστες ανάλογες ευκαιρίες και επίσης ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να ψάξει πολύ για να τις βρει.

Πιστεύω ότι με το πέρας των σπουδών, μόνο το πτυχίο δεν αρκεί πλέον. Χρειάζεσαι εργασιακή εμπειρία, χρειάζεσαι ξένες γλώσσες, ενασχόληση με τα κοινά, ενασχόληση με κάποιο χόμπυ κλπ. Δεν είμαι υπερβολικός.

Τέλος, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης πρέπει να έχεις αναπτύξει ολοκληρωτικά την προσωπικότητά σου. Μισώ πραγματικά το περιβάλλον που βιώνω γύρω μου όπου μόνο μέλημα των περισσότερων συμφοιτητών είναι δυστυχώς ο καφές.