γράφει ο Μιχάλης Φράγκος

Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά

Κάθε χρόνο, ειδικά το χειμώνα με το κρύο, πεθαίνουν αρκετά άτομα, όχι μόνο άστεγοι αλλά και άτομα που δίνουν το δικό τους αγώνα για επιβίωση κι ας έχουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.  
Ο θάνατος δε κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε άντρες-γυναίκες, φτωχούς-πλούσιους άστεγους ή μη. Κάποιοι άλλοι όμως, όπως η ΔΕΗ και οι εκάστοτε κυβερνήσεις αυτού του τόπου όχι μόνο κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους αλλά απαιτούν πολλά περισσότερα από τους πρώτους.
Από τα στόματα των πολιτικών (κυρίως της κυβέρνησης) ως απάντηση βγαίνει μόνο ότι τα πράγματα θα φτιάξουν, ότι κάνουμε βήματα μπροστά, ενώ στη πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μπορεί οι κυβερνήσεις και οι υποστηρικτές τους να έρχονται και να φεύγουν, οι πράξεις και τα έργα τους μένουν και έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την οπισθοπορεία που έχει πάρει η χώρα και μαζί της και όλοι εμείς. Οι πράξεις αυτές καίνε τα πάντα στο πέρασμα τους, όλους τους αγώνες που δόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες για τα δικαιώματα των πολιτών, γκρεμίζουν όλο το κόπο των ανθρώπων που πήραν ένα δικό τους σπίτι, και τώρα ήρθαν οι συγκυρίες και κινδυνεύουν να το χάσουν πολύ πιο εύκολα από ότι το απέκτησαν, που δούλευαν μια ζωή για μια αξιοπρεπή σύνταξη, περίθαλψη και παιδεία για τα παιδιά-εγγόνια τους.
Όλα αυτά είναι ο καπνός, και η φωτιά δε θα αργήσει να φανεί…

Το παραπάνω σκίτσο είναι του Δημήτρη Χατζόπουλου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα <<Τα Νέα>> στις 3/12 με αφορμή το θάνατο της 13χρονης Σάρα στη Θεσσαλονίκη.

Ένα μαγκάλι…

Ένα άδειο δωμάτιο…

Ένα λευκό φόρεμα κρεμασμένο στο τοίχο…

Και ο καπνός να σχηματίζει την Ελλάδα…